W Wysokich Obcasach (weekendowym dodatku Gazety Wyborczej) znaleźliśmy poruszający list. Jego treść dobrze obrazuje problem związany z ideą pomagania innym ludziom. I nie ważne czy chodzi o Sprawiedliwy Handel, Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy, Gwiazdkową Niespodziankę, czy jakąkolwiek inną formę pomocy bliźnim. Pomoc innym jest zazwyczaj udzielana od święta, na zasadzie „zróbmy coś, żeby poczuć się lepiej”. Jednak poprzez taką postawę w jakimś sensie oszukujemy samych siebie. Dobro powinno się świadczyć na co dzień, a nie tylko przy okazji wielkich świąt narodowych lub kataklizmów. W przeciwnym razie te wszystkie szlachetne idee stają się zbiorem pustych frazesów, czego dowodem jest poniższy list:
W szkole córki zobaczyłam wielki plakat: „Wyślij SMS i ratuj dzieci w Kongo.” Cudowna inicjatywa podchwycona przez szacowne grono i młodzież. Prosty sposób, aby pomóc innym – wysłać SMS, i już można poczuć się lepiej, szlachetnie. Fajne to, ale o ironio, do tej szkoły chodzi moja 12-letnia Olka, która ma problemy z chodzeniem i wymaga stałej rehabilitacji. Nauczyciel nie chce z nią ćwiczyć na lekcjach WF-u, bo trzeba byłoby wymyślić coś innego niż zbiorowe ganianie za piłką. Zdrowi rówieśnicy mają cztery godziny ruchu w ramach szkoły. Olka, która do tego ruchu najbardziej potrzebuje – NIE. Na rehabilitację w Miejskim Ośrodku Rehabilitacji może liczyć raz na dwa miesiące. W tym samym ośrodku zdrowe dzieci po złamaniu ręki czy nogi mają zapewnioną codzienną rehabilitację zgodnie z zaleceniem lekarza.
Wycieczka szkolna… w góry – wychowawczyni osobiście poinformowała Olę o tym, że jej nie zabierze. Problemem jest szkolne wyjście do kościoła na rekolekcje czy do teatru – potrzeba dodatkowych 15 minut na przejście, bo Ola chodzi wolniej. XXI wiek. Polska.
W tej sytuacji pozostaje mi tylko życzyć wszystkim owocnego wysyłania SMS-ów ku zdrowiu i szczęściu dzieci w Afryce. Ola już wysłała, a ty?
MAMA OLI
